OBRAZKI Z WYSTAWY: NOWY ŻYDOWSKI KALENDARZ NA WYSTAWIE W ŁODZI

Twarze 15 żydowskich uczniów z polskiego miasta Łodzi zostaną zaprezentowane w artystycznych fotografiach pięknego nowego kalendarza żydowskiego, który będzie wydany jesienią tego roku. Kalendarz jest sponsorowany przez Shavei Israel oraz Fundację Emuna, która rozpoczęła pracę w Polsce w 2016 roku w celu promowania kultury i religii żydowskiej.

Uczniowie z przedszkola Gan Matanel, które jest jednym z głównych projektów Fundacji Emuna, wzięli udział w sesji zdjęciowej do kalendarza. Gan Matanel jest prowadzony przez Miriam Szychowską, która wraz z mężem rabinem Dawidem Szychowskim, pracuje jako emisariusz Shavei Israel w Łodzi. Pozostałe zdjęcia w kalendarzu przedstawiają uczniów z żydowskiej szkółki niedzielnej w Łodzi, która jest sponsorowana przez Fundację Joint Distribution Committee Poland.

Pomysł kalendarza powstał dzięki Ari El Karwackiej, która już od kilku lat prowadzi Żydowską Szkółkę Niedzielną w Łodzi. Jej pomysłem było stworzenie zdjęć uśmiechniętych żydowskich dzieci i umieszczenie ich na ścianach budynku Gminy Żydowskiej w Łodzi.

Karwacka nawiązała kontakt z Magdaleną Franczuk, profesjonalną fotografką, studentką Polskiej Szkoły Filmowej, członkiem HaMakom oraz Żydowskiej Organizacji młodzieży w Łodzi.

Fotografie można obejrzeć na wystawie w Gminie Żydowskiej w Łodzi. Wystawę, która przypada 200. rocznicę ustanowienia wspólnoty żydowskiej w Łodzi, otwarto w dniu 19 czerwca 2016 r.

Franczuk entuzjastycznie podeszła do zdjęć, które stworzyła i wpadła na pomysł przekształcenia ich w rodzaj trwalszej i “podróżującej” wystawy, poprzez stworzenie kalendarza w języku angielskim i polskim, który może być dystrybuowany nie tylko w Łodzi, ale i na całym żydowskim świecie.

Przyjaciółka Magdaleny Franczuk Agnieszka Wąsik stworzyła całą grafikę kalendarza. Druk i dystrybucja będą gotowe na główne żydowskie święta już w tym roku.

Emisariuszka Shavei Izrael Miriam Szychowska powiedziała, że wystawa i kalendarz mają na celu pokazać, że “w Społeczności żydowskiej w Łodzi nie brakuje dzieci.” To jest wyraziste i wizualne świadectwo odrodzenia i ciągłości życia żydowskiego w Polsce.

Jeśli chcesz zamówić egzemplarz, prosimy o kontakt z biurem Shavei Israel. Jeśli chcesz wesprzeć tworzenie i wydrukowanie większej liczby kalendarzy lub wziąć udział w ważnej pracy Shavei Izrael z “ukrytymi” Żydami w Polsce, prosimy odwiedzić naszą stronę sponsorów.

This slideshow requires JavaScript.

Paraszat Balak

Bilam błogosławi Izrael trzykrotnie w naszej paraszy, ale dwa pierwsze razy robi to niechętnie, dopiero za trzecim razem uznaje, że wolą Boga jest pobłogosławienie Izraela. Trzecie błogosławieństwo, jest najbardziej znanym z jego błogosławieństw, do dziś mówimy je codziennie rano po przybyciu do synagogi na modlitwę.

Zanim Bilam wypowie końcowe błogosławieństwo, dwukrotne przedstawia się, jako człowiek z otwartymi oczami. Co ciekawe za pierwszym razem mówi, że ma otwarte oko, a za drugim, że ma otwarte oczy. Jaki jest sens tej niekonsekwencji, ile on miał oczu? Raszi wyjaśnia, że ​​pierwszy opis informuje nas, że miał tylko jedno oko, a drugi to tylko figura retoryczna. Co ma Raszi na myśli, gdy mówi, że Bilam Raszi miał tylko jedno oko? Czy ten pozornie nieistotny szczegół jest wart naszego czasu i jego atramentu? Continue reading “Paraszat Balak”

Tajemnica „Pieśni przy Studni” – Paraszat Chukat

Dzieci Izraela śpiewały dwie pieśni na pustyni; obie są na chwałę Boga i z dziękczynieniem za odpowiedź na prośby i modlitwy, obie są niezbędne dla ich rozwoju. Pierwsza pieśń jest zaznana: „Pieśń nad Morzem”, która upamiętnia wyjście z Egiptu i początek triumfalnego marszu do ziemi obiecanej, który skończył się śmiercią całego pokolenia. Druga pieśń jest mniej znana „Pieśni przy Studni” – prowadzi już drugie pokolenie do Ziemi Obiecanej i nadaje początek jednej z wielkich epok w historii żydowskiej.

Dlaczego „Pieśń nad Morzem” zakończona jest klęska a „Pieśń przy Studni” kończy się triumfem?

Po czterdziestu latach wędrówki przez pustynię Izraelici tracą swoich ukochanych przywódców Aarona i Miriam. Mojżesz też wkrótce do nich dołączy. Można by się spodziewać, że Izraelici upadną i już się z tego nie podniosą. Jednak to właśnie utrata podnosi ludzi i zmusza ich do stanięcia na własnych nogach, do dokonania trudnych wyborów i przezwyciężenia swoich lęków. Continue reading “Tajemnica „Pieśni przy Studni” – Paraszat Chukat”

Paraszat Korach

Przywództwo nie jest odrębną cechą, lecz raczej szczególnym połączeniem cech, umiejętności i funkcji. Mądrzy liderzy często mają problem z pociągnięciem za sobą tłumu. Z drugiej strony, charyzmatyczni liderzy nie wiedzą, w jakim kierunku mają prowadzić lud. Bunt Koracha (wraz z buntem następnego dnia) jest trzecim i ostatnim buntem na pustyni, a jednocześnie pierwszym, który bezpośrednio uderza w Mojżesza i Aarona. Dwa poprzednie bunty — złoty cielec i zwiadowcy — są odrzuceniem boskich planów wobec Izraela, ale nie kwestionują ich przywódców.

Parasza ukazuje nam wyrazisty kontrast między buntem Koracha a powstaniem, które wybucha następnego dnia. Do buntu Koracha dołącza stosunkowo mała liczba, tylko dwieście pięćdziesiąt mężczyzn i ich rodzin. Następnie bunt ten jest uśmierzony dzięki boskiej interwencji i cudom, których nigdy wcześniej i nigdy później nie doznajemy.

Natomiast następnego dnia cały Izrael buntuje się i uspokaja się dopiero na widok kwitnących migdałowców.
Tak naprawdę jest to jeden bunt, który występuje w dwóch częściach. Dlaczego, mimo że lud ujrzał, jak Bóg jednoznacznie odrzucił Koracha i jego wspólników, Dzieci Izraela nadal powstają przeciwko swoim przywódcom? Continue reading “Paraszat Korach”

Studium nad fragmentami Paraszy Szlach

Wszyscy jesteśmy zaniepokojeni czytając paraszę Szlach. Przedstawia ona najgorszą wersję młodego narodu, w chwili jego największego buntu. Odrzucają oni Boga i jego obietnicę niezależnie od wszystkich cudów i wsparcia, które otrzymali. Analizowaliśmy już grzechy zwiadowców, którzy przynieśli złe wieści z Ziemi Izraela, porównaliśmy prawdziwe zeznania z oszczerstwami, dostrzegliśmy narzekania i płacze w namiotach, niedojrzałość i kapryśność młodego narodu. Jesteśmy również świadkami mechanizmów obronnych Mojżesza i Arona.

I tak, znów nadeszła parasza Szlach i zastanawiam się, co jeszcze można tu odkryć? Czego możemy się nauczyć? Jaki przekaz jest jeszcze tu zawarty poza klęska, karą, niespełnionymi oczekiwaniami i rozwianymi marzeniami?

Może powinniśmy położyć nacisk na resztę paraszy. Być może z te inne fragmenty paraszy pokażą nam cała paraszę w innym świetle.

To, co dzieje się w pozostałej części paraszy?

Prawa o dobrowolnych ofiarach 15: 1-16
Prawa związane z pieczeniem chały 15: 17-21
Prawa niecelowego grzesznika 15: 22-29
Prawa celowego grzesznika 15: 30-31
Historia związana ze zbieraniem drwa w Szabat 15: 32-36
Prawa związane z Cicit 15: 36-41 Continue reading “Studium nad fragmentami Paraszy Szlach”

Paraszat Behalotcha

Pod koniec Księgi Szemot (Księgi Wyjścia) aż do paraszy Behalotcha w Bamidbar zanika narracyjny aspekt opowieści Tory. Słyszeliśmy o rozbiciu obozu naprzeciwko góry Synaj. Od tego czasu minął już rok aż do wydarzeń, o których wspomina nasza parasza. Rok podczas którego, naród zatrzymał się i studiował Torę. Oczywiście wyłączając tych, którzy czynnie budowali miszkan.

Po takim zatopieniu się w świętości, można by się spodziewać, że naród zacznie funkcjonować na niemal nadprzyrodzonym poziomie. Zamiast chodzić, powinniśmy unosić się nad ziemią. Jednakże parasza dowodzi czegoś odwrotnego. Wykładamy się na ziemię i wywijamy orła.

Chociaż siedzenie i studiowanie Tory przez cały boży dzień zasługuje na pochwałę, wiąże się ono jednak z pewnymi niebezpieczeństwami. Po spędzeniu całego roku w obozie naród zapomniał, jak się poruszać do przodu. Continue reading “Paraszat Behalotcha”

Świątynia kapłanów; Świątynia narodu – Paraszat Naso

Naszą Parszę kończy konsekracja przybytku (miszkan). Przygotowania są zakończone. Mojżesz i Aharon błogosławią naród i wydaje się, że Bóg zamieszkał w miszkan. Dziwne jest jednak to, że całe to doświadczenie miało już miejsce w Torze w księdze Wajikra w Paraszat Szemini:

„Ósmego dnia zawołał Mojżesz Aarona, jego synów i starszych Izraela. Potem powiedział do Aarona: Weź sobie młodego cielca na ofiarę przebłagalną …..bo dzisiaj Pan wam się ukaże”. Później, Mojżesz i Aaron po zakończeniu ofiary błogosławili naród, a ogień Boga wyszedł i pochłonął ofiary reprezentując obecność Boga. Cały naród cieszyli się i upadł na twarz.

Skoro budowa i przygotowanie świątyni zakończone zostało w Księdze Waijkra, to dlaczego doświadczamy powtórki w Księdze Bamidbar? Jakie dodatkowe elementy zostały wprowadzone w tej paraszy, które uzasadniłyby powtórzenie przekazu o tej doniosłej chwili? Continue reading “Świątynia kapłanów; Świątynia narodu – Paraszat Naso”