Parszat Szmini: Przepis na otrzymanie obecności Boga

„Ósmego dnia wezwał Mojżesz Aarona i jego synów oraz starszych izraelskich I rzekł do Aarona: Weź sobie młodego cielca na ofiarę za grzech, a barana na ofiarę całopalną, oba bez skazy, i przyprowadź je przed Pana. A do synów izraelskich powiedz tak: Weźcie kozła na ofiarę za grzech, a cielca i jagnię jednoroczne, oba bez skazy, na ofiarę całopalną, Wołu zaś i barana na ofiarę pojednania, aby je zarżnąć przed Panem, i ofiarę z pokarmów zaczynioną oliwą, gdyż dzisiaj ukaże się wam Pan”.

W końcu nadejdzie dzień, gdy Miszkan (Świątynia) zostanie konsekrowany, a obecność Boga zstąpi na naród Izraela na stałe. Będzie to dzień pełen uroczystości, radosnej pieśni, duchowego podniecenia i oczywiście wymaganych poświęceń, które należy ofiarować w oczekiwaniu na przybycie szechiny.

Dwie grupy składają ofiary: Aaron i dzieci Izraela. Ale rodzaje poświęceń różnią się całkowicie w obu przypadkach. Dzieci Izraela złożyły cztery ofiary, które reprezentowały wszystkie rodzaje ofiar w Przybytku Boga:

1) kozła za ofiarę za grzech

2) cielę i jagnięcinę jako ofiarę “olah”

3) wołu i barana jako ofiary pokojowej

4) posiłek składający się z mąki i oleju – mincha

Zasadniczo widzimy każdy typ zwierzęcia dla każdego rodzaju ofiary (ofiara aszam jest tutaj w ramach ofiary hatat), ponieważ symbolizuje prawdziwe “otwarcie” Świątyni  i ofiarny aspekt relacji Boga i ludu Izraela.

Z drugiej strony Aaron ofiarowuje sam bez swojej rodziny i składa tylko dwie ofiary, które są całkowicie odwrotne od ofiar składanych przez dzieci Izraela: cielę (egel) za ofiarę za grzech, a baran jako “olah” całkowicie oddany Bogu.  Dlaczego?

Aby Aaron mógł pełnić rolę arcykapłana, musi oczyścić się z przeszłych grzechów i błędów, a także przygotować się duchowo do wykonania danego zadania. Dlatego Aaron przynosi dwie ofiary, które symbolizują dwie ważne idee, które Aaron powinien przyjąć i zrozumieć, zanim podejmie rolę kapłana.

Cielec jest przeznaczony na ofiarę przebłagalną, przypominając Aaronowi o jego współudziale w grzechu złotego cielca na Synaju. Owszem, został “uniewinniony”, ale nadal czuje się zaniepokojony swoim zaangażowaniem w tym czasie, nawet w najlepszych intencjach – nadal budował dla ludzi złote cielsko! Ofiara ta reprezentuje pokutę, którą Aaron musi spełnić, aby stać się duchowym przywódcą narodu.

Baran przypomina o oddaniu i pobożności  Abrahama. Kiedy Bóg nakazuje Abrahamowi, aby złożył ofiarę ze swojego syna Izaaka, Abraham spełnia to bez wahania i dopiero w ostatniej chwili,  Bóg zmienia polecenie wiedząc, że Abraham naprawdę jest bogobojny.  Wobec tego ostatecznie Abraham składa Bogu ofiarę z barana.

W ten sposób Aaron dostaje przekaz, że aby przejąć przywództwo duchowe, trzeba po pierwsze zrzec się grzechów przeszłości a po drugie być gotowym na całkowite ofiarowanie się Bogu w przyszłości. Składając te ofiary Aaron przygotowuje się do całkowitego poświęcenia swojego życia Bogu.

Aby wprowadzić obecność Boga w nasze życie, musimy podążać za wskazówkami Tory z naszej paraszy. Musimy podążać za przewodnictwem zarówno Aarona, jak i dzieci Izraela. Musimy ofiarować Bogu wszelki rodzaj modlitwy, medium i aspektu, który połączy nas z Bogiem. Będzie to reprezentować niezliczoną liczbę połączeń, jakie możemy i powinniśmy tworzyć  codziennie z Bogiem.

Ale musimy również wejść w sytuację  Aarona, oczyszczając nasze serca i umysły z przeszłych nieprawości i próbując stanąć przed Bogiem z czystym kontem. Powinniśmy także być gotowi przyjąć, że bycie Żydem oznacza poświęcenie, zaangażowanie, konsekwentne zwrócenie się do Boga i poleganie na Nim do końca naszych dni.

W ten sposób my, z pomocą Boga, będziemy godni przyjęcia obecności Boga w naszych sercach i zasługiwali, aby czuć szechinę w naszym codziennym życiu.