Parsza Szemini

Parsza w tym tygodniu przedstawia dwa najtrudniejsze aspekty żydowskiego życia: cierpienie prawych i koszerność. Zanim przejdziemy do szczegółów, nakreślmy kontekst. Szemini – Osiem, tytuł naszej Parszy, odnosi się do ośmiu dni konsekracji Miszkanu. Na końcu poprzedniej Parszy Mojżesz spędził siedem dni wyświęcając Namiot Spotkania i kapłanów: Aarona oraz jego synów. Parsza w tym tygodniu rozpoczyna się od pierwszej posługi Aarona i jego synów w Miszkanie. Po siedmiu dniach przygotowań wchodzimy w dzień ósmy, dzień kiedy Dom B!ga zaczyna normalnie funkcjonować. Co się dzieje? Pojawia się chwała Boża i spoczywa w Miszkanie, a dwóch najstarszych synów Aarona ginie, obydwaj w tym samym momencie. Aaron przeżywa jednocześnie najwspanialszy i najstraszniejszy dzień w życiu. Tutaj kończy się narracja dotycząca wydarzeń i rozpoczyna opis praw związanych z koszernością.

Dlaczego synowie Aarona zginęli? Jest kilkanaście wyjaśnień ich grzechu, ale tak naprawdę nie znamy odpowiedzi na to pytanie. Nie możemy wyjaśnić, dlaczego prawi cierpią, a źli rozkwitają. B!g wyraźnie mówi to Mojżeszowi w Parszy Ki Tisa. Tęsknimy za bliskością B!ga z wielu powodów. Jednym jest nadzieja, że pomoże nam ona zrozumieć Jego drogi. Innym jest nadzieja, że będzie nas chronić przez złem i cierpieniem. Parsza Szemini zdecydowanie pokazuje, że są to błędne przekonania i zaraz potem serwuje nam zasady koszerności, które mają być codziennym przypomnieniem, że nie jesteśmy w stanie zrozumieć dróg B!ga. Po co więc się trudzić, jeśli nasze duchowe dążenia nie przyniosą ochrony, czy choćby zrozumienia? Odzierając nas z nadziei na nagrodę za służbę w tym świecie, daje nam B!g możliwość kochania go najczystszą miłością, z żadnego innego powodu niż ten, że jest Stwórcą, Podporą i Zbawicielem.

Szabat Szalom!

Z miłością,

Yehoshua

tłum. Jojo Wrześniowska