Parszat Noach

Parszat Noach

​​W trzeciej aliji naszej Parszy, kiedy Noach, jego rodzina oraz zwierzęta dryfowali w arce przez sto pięćdziesiąt dni, Tora mówi nam, że B!g pamięta o nich. Nie jestem w stanie tego zrozumieć, świat jest pokryty ośmioma metrami wody, cóż innego mogłoby jeszcze zajmować B!ga? A bardziej proroczo, czy B!g może o czymś zapomnieć? A jeśli nie,

to co to znaczy, że B!g pamiętał o Noachu?

 Wydaje mi się, że werset ten napisany jest z perspektywy Noacha. Od pięciu miesięcy Noach pracuje na arce karmiąc zwierzęta i usuwając obornik. Z dnia na dzień czuje się on coraz bardziej samotny i zapomniany. Kiedy przestał padać deszcz, zmieniło się jego nastawienie, wiedział wówczas, że B!g nie zapomniał o nim. B!g nie mógł zapomnieć

o Noachu, nawet jeśli Noach o tym wiedział, to na pewno tego nie czuł. 

 Dla nas wszystkich bardzo ważna jest pamięć o tym, że kochamy innych, lecz być może ważniejsza jest pamięć o tym, że i nas kochają, a także znalezienie sposobów

na poznanie tej miłości.

Parszat Bereszit

Parszat Bereszit

W tym tygodniu, po zasadzeniu ogrodu w Edenie i stworzeniu człowieka, który go będzie uprawiał i pielęgnował, kiedy wszystko wydaje się iść świetnie, B!g po raz pierwszy w historii mówi, że sytuacja nie jest dobra. Co nie jest dobre? Człowiek będący sam. Człowiek jednak nigdy na to nie narzekał, w rzeczywistości wydaje się, że nawet tego nie zauważa. Dopiero po tym, gdy B!g przedstawił mu wszystkie zwierzęta, Adam w końcu uświadamia sobie, że tylko on został stworzony bez partnera. Dlaczego więc B!g mówi, że to nie jest dobrze, by człowiek był sam, dla kogo to nie było dobre i jak?

Po tym, jak B!g rozdziela Adama, tworząc mężczyznę i kobietę jako oddzielne istoty, Adam mówi: „Tym razem jest to kość z mojej kości i ciało z mojego ciała”. Innymi słowy: w końcu czuję się jak w domu. Jednak zaledwie kilka wersów wcześniej nie zdawał sobie sprawy, że czegoś mu brakuje. Dopóki Adam był całością, mężczyzną i kobietą w jednym, nie znał tęsknoty, bo za czym miał tęsknić? Dopiero po tym, gdy B!g odebrał Adamowi jego pełnię, człowiek mógł zrozumieć moc miłości, zjednoczenia w jedności. Kiedy inna osoba pokochała Adama, mógł się dowiedzieć jak kochać tę drugą osobę, a potem jak kochać B!ga. Dopiero, gdy B!g podzielił Adama na dwoje, wygnał go i pozwolił mu doświadczyć potęgi złamanego serca, mógł on w końcu dowiedzieć się jak kochać innego człowieka i jak ostatecznie kochać B!ga.

Szabat Szalom!

Z miłością, 

Yehoshua

Parszat Hazinu

Parszat Hazinu

Koniec aktualnej Parszy, przedostatniej w całej Torze, wypełniona jest słowami B!ga przypominającego Mosze, że odejdzie i nie dotrze do ziemi Izraela z pozostałymi dziećmi Izraela. Nie wydaje mi się to najlepszym sposobem na pożegnanie. Dlaczego więc B!g robi to w ten sposób? Niegdyś wydawało mi się, iż B!g nakazał Mosze, by umarł poza ziemią Izraela. Umarł za każdego, kto nastanie później. Pomyślałem, że to w porządku, abyśmy kiedy czujemy się niezadowoleni z powodu naszego życia i braku pozytywnych osiągnięć, mogli powiedzieć: „Spójrz na Mosze, spędził czterdzieści lat na pustyni i nigdy nie dotarł do ziemi Izraela, być może moje niepowodzenia nie są aż tak wielkie?”

 Patrząc na trzy ostatnie alije z naszej Parszy, staje się jasne, żę B!g robi to dla Mosze,

a nie dla nas. Ale w jaki sposób wiedza o tym, iż nie trafi do ziemi Izraela ma pomóc Mosze? Kilka tygodni temu moja żona zapytała naszą córkę o nową zabawkę, którą niedawno otrzymała. Chana odpowiedziała, że właśnie takiego prezentu oczekiwała, choć wydawała się być nieco rozczarowana. Zapytana dlaczego jest nieco rozczarowana, odpowiedziała: „Byłam szczęśliwsza, gdy pragnęłam tej zabawki, a najlepiej było wówczas, gdy zabawkę zamówiliśmy i była w drodze, a ja wiedziałam, że dostanę dokładnie to, czego pragnęłam”. W takim właśnie momencie B!g opuszcza Mosze, nie mając do czynienia z rozczarowaniem, które pojawia się w momencie utraty tęsknoty.

Wajelech

Wajelech

Oto początek roku i koniec Tory, prawie. Jakiż to więc wspaniały i dobry traf czeka nas w Parszy w tym tygodniu? Nieunikniony fakt naszej przyszłej porażki. Zapamiętaj moje słowa – powtarza B!g wielokrotnie – Dzieci Izraela będą grzeszyć. Jaki w tym sens? Z początku mam poczucie, że to największy demotywator jaki się kiedykolwiek pojawił. Dlaczego miałbym się starać być dobry, kiedy B!g mówi, że nasz upadek jest nieunikniony. Może to komunikat skierowany do innej publiczności. A może B!g napisał to dla nas, gdy tkwimy w bagnie tak głęboko, że nie wiemy, czy istnieje jakiekolwiek wyjście. Nie martw się, mówi nam B!g, wiedziałem, że tu skończysz i stworzyłem dla ciebie wyjście, jeszcze zanim stworzyłem czas. Jasne, ledwo zaczął się rok, a Ty już idziesz tango, ale nadchodzi Jom Kipur. Tshuvah (powrót) jest zawsze możliwa, nie tylko poprzedza twój grzech, ale została stworzona przed samym czasem.

Gmar Chatima Tova!

Szabat Szalom!

Z miłością,

Yehoshua

Nicawim

Nicawim

Szósta alija Parszy w tym tygodniu mówi o micwie teszuwy – o pokucie. Pokuta to proces, dzięki któremu naprawiamy wyrządzone przez nas krzywdy. Zaangażowani są zarówno inni ludzie, jak i B!g. Oznacza to, że jeśli zgrzeszyłem przeciwko komuś, muszę uzyskać jego przebaczenie, zanim przebaczy mi B!g. Ostatnia Parsza podkreśla w szóstej aliji, że proces ten musi dziać się zarówno w naszych ustach, jak i w naszych sercach. Uczy nas, że gdy ktoś przyznaje się do swoich grzechów przed B!giem i prosi o przebaczenie, musi to być słyszalne. Tym bardziej, gdy ktoś stara się naprawić krzywdy, jakie wyrządził innym. Prawdziwa skrucha nie jest możliwa bez wypowiedzenia na głos słów: popełniłem błąd. Jeśli nie jestem na tyle odważny, by powiedzieć te słowa, to jaką tak naprawdę mam odwagę. Mojżesz jest takim prawdziwym Żydem, który stara się wypełniać słowo B!ga. Ktoś taki musi umieć powiedzieć: popełniłem błąd i żałuję tego.

Obyśmy wszyscy razem zostali zapisani w Księdze Dobrego Życia.

Szabat Szalom!

Z miłością, 

Yehoshua