Parsza Tecawe

Jesteśmy w drugim tygodniu czytania w Torze opisów Miszkanu – naszej przenośnej Świątyni. Parsza ta jest inna niż pozostałe w kolejnych Księgach Tory – jest jedyną, w której w ogóle nie pojawia się imię Mojżesza. Imię Aarona wymieniane jest wiele razy, natomiast imię Mojżesza jest zupełnie nieobecne. Głównym tematem Tecawe są stroje noszone przez Kapłanów. Dlaczego brakuje w niej imienia Mojżesza?

Nasza Parsza opowiada o przewodnikach narodu. Opowiada o tym jak się ubierają, jak się zachowują i jak się wzajemnie taktują. B!g nie zwraca się do Mojżesza po imieniu, by nauczyć nas, że kiedy osiąga się pozycję lidera, należy przestać postrzegać siebie jako jednostkę. Trzeba wtedy zacząć patrzeć na siebie jak na świadectwo narodu. Dlaczego więc Aaron wymieniony jest z imienia? Lider musi myśleć o potrzebach wszystkich, zanim zajmie się swoimi. Nie może wymagać tego od pozostałych członków społeczności, nawet jeśli także są liderami. Tylko ten, kto gotów jest zapomnieć o sobie wciąż pamiętając o innych, godny jest miana przewodnika.

Szabat Szalom!

Z miłością,

Yehoshua

DZIEWCZYNA BNEI MENASHE OTRZYMUJE NAGRODĘ W DOMU PREZYDENTA W IZRAELU

Yaara Namte, młoda kobieta ze społeczności Bnei Menashe, otrzymała nagrodę specjalną za pomoc młodzieży ze swojego plemienia w osiedleniu się w Izraelu i integracji z Izraelczykami. Uroczystość odbyła się w Domu Prezydenta w Jerozolimie. Nagroda była wyjątkowa nie tylko ze względu na zasługi, ale także dlatego, że Yaara była aktywistką w ruchu młodzieżowym „Oz” tylko przez kilka miesięcy.

Podczas wydarzenia, które odbyło się w Domu Prezydenta w Jerozolimie, Prezydent Ruby Rivlin i Przewodniczący KKL-JNF Daniel Atar docenili kilku młodych Izraelczyków za ich wkład w społeczność. Yaara, która kilka lat temu jako 14 latka, dzięki wparciu Shavei Israel, przyjechała do Izraela przyznaje, że nie było jej łatwo. Emigracja jest jednak bardzo ważna dla Bnei Menashe, ponieważ trudno tej społeczności jest przestrzegać przykazań Tory i tradycji żydowskiej w Indiach. Już jako małe dzieci Bnei Menashe dorastają ze świadomością, że ich rodzice planują przeprowadzkę do Izraela, gdzie kiedyś znajdą się całą rodziną. Od najmłodszych lat staje się to nadzieją i marzeniem.

Rodzina Yaary osiedliła się w Nof Hagalil w regionie Galilei. Pomimo wielu wyzwań, Yaara przyzwyczaiła się do nowej kultury i innego stylu życia. Postanowiła pomóc innym przekazując swoje doświadczenie w ruchu młodzieżowym „Oz”. Bardzo krótkim czasie udało jej się zmienić sytuację wielu ‘nowych’ emigrantów.

Jak mówimy w Izraelu, kol hakavod Yaara!

Parsza Miszpatim

Zanim dzieci pójdą spać, studiujemy wspólnie Torę. Zaczęliśmy od początku i powoli przechodzimy przez cały Pięcioksiąg. Dopiero co skończyliśmy Parszę Miszpatim. Zajęła nam dużo czasu, zawiera mnóstwo zasad i szczegółów. Zdarza się, że czuję potrzebę głębszego wyjaśnienia danego wersu, często moje dzieci zadają pytania dotyczące praktycznego zastosowania poszczególnych zapisów. Pytania padają dopóki, dopóty nie dotrę do krańca swojej wiedzy na temat Halachy i wszystko, co mogę powiedzieć, to: nie wiem, sprawdźmy to, co o tym myślisz, albo wystarczy, idziemy dalej. Nie ma końca możliwościom teoretycznych zastosowań Tory, a nasza Parsza jest jedynie początkiem tej dyskusji.

Zauważyłem, że brak odpowiedzi jest często preferowanym rezultatem. Miło, kiedy nie trzeba podejmować decyzji. Wiąże się to z oświadczeniem Dzieci Izraela z końca naszej Parszy: „Wszystko, co powiedział Wiekuisty spełnimy i usłuchamy”. Studiując Torę, poznajemy ją jedynie powierzchownie i zawsze możemy powiedzieć: „Nie wiem”. Codzienne życie stawia przed nami halachiczne wyzwania i nie daje możliwości, by nie podjąć decyzji. Będziemy wiedzieli, ponieważ w końcu zmusi nas do tego życie.

Szabat Szalom!

Z miłością,

Yehoshua

tłum. Jojo Wrześniowska

“MACHON MILTON niebawem wystartuje”

Ten tydzień był powodem do świętowania. Pracownicy Shavei Israel dołączyli do kilku rabinów i nauczycieli witając dziesięciu uczniów z całego świata, którzy mają jedną ważną wspólną cechę: wszyscy zdecydowali się przyłączyć do wiary żydowskiej! Są oni pierwszymi studentami zupełnie nowego Machon Milton, angielskojęzycznego Ulpan Giyur (kurs konwersji na judaizm), który Shavei Israel i jego partner w tym przedsięwzięciu, Rabiniczna Rada Ameryki (RCA) otworzyli w Jerozolimie pod auspicjami Głównego Rabinatu Izraela.

RCA przez wiele lat prowadziła w Jerozolimie podobny kurs również po angielsku, ale zakończyła około 12 lat temu.  Od tego czasu nie było takiego.

Oprócz personelu Shavei Israel, kierowanego przez założyciela i prezesa Michaela Freunda w świętowaniu uczestniczyli rabin Moshe Weller, szef działu konwersji rabinatu, rabin Reuven Tradburks, dyrektor izraelskiego regionu RCA, Louis Lipsky, starszy koordynator ds. Zadań Planowania i wsparcia finansowego organu ds. Konwersji i rabin Michoel Zylberman, dyrektor sądów ds. Konwersji w RCA.

Obecni byli także rabin Aaron Goldscheider i pani Dafna Siegman, nauczyciele nowego programu oraz rabini Shmuel Goldin i Aaron Poston.

Parsza Wajera

Wajera to historia przemocy, traumy i wykorzystania. Każde z czworga dzieci, które pojawiają się w naszej Parszy, jest ofiarą traumatycznego wydarzenia. A wydarzenia te są efektem niespotykanej w swojej skali przemocy. Na początku Parszy B!g osądza, skazuje i wykonuje wyrok na Sodomie. Zrównanie miasta z ziemią, choć zgodne z prawem i sprawiedliwe, pociąga za sobą lawinę strasznych wydarzeń, które niemal unicestwiają nowopowstający naród Izraela.

Tuż przed spuszczeniem deszczu ognia i siarki na Sodomę, B!g wyprowadza Lota i jego dwie córki ze skazanego na zagładę miasta. Trafiają do jaskini w górach, przekonani, że cały świat został zniszczony. Samotne i przerażone, ale pełne najczystszych intencji siostry, upijają swojego ojca i wchodzą z nim w kazirodczą relację. Nasi Mędrcy oczyszczając dziewczęta z zarzutów uwiedzenia ojca, potępiają Lota za bycie uwiedzionym. Trauma, której doświadczył podczas zniszczenia Sodomy zamieniła jego cynizm w twardą jak głaz obojętność wobec wszystkich, nawet własnych córek. W ten sposób przemoc, która zniszczyła Sodomę sięgnęła po dwie kolejne ofiary.

Następnie Hagar i Izmael zostają wygnani z domu Abrahama. Hagar gubi się, kończy jej się woda, porzuca chorego syna pod drzewem. Ratują ją aniołowie, wskazując studnię. Hagar opuszcza syna, gdy ten potrzebuje jej najbardziej. To lekcja, którą wyciągnęła z zagłady Sodomy – B!g opuścił niegodziwych, więc ona opuściła syna. Izmael przeżył, ale śmiertelna obojętność, którą okazała mu matka, staje się jego modus operandi. Jest wojownikiem i myśliwym, obojętnym na ból innych. Trauma zniszczenia Sodomy tworzy ofiarę, która staje się katem.

Na końcu mamy Abrahama i Izaaka. B!g wysyła Abrahama w trzydniową podróż, która ma być zwieńczona ofiarowaniem jego syna. Po błaganiach o ocalenie Sodomy i poniesieniu klęski, zagłada Sodomy uczy Abrahama, że czasami zabójstwo jest planem B!ga. Trauma zniszczenia Sodomy lada moment pochłonie kolejną ofiarę. Izaak leży już na ołtarzu. Wtedy pojawia się anioł, wysłannik B!ga, i przerywa to wszystko. B!g zatrzymuje proces, który sam zainicjował.

Parsza Wajera zawiera dwie podstawowe lekcje na temat przemocy i traumy. Po pierwsze, trauma jest wynikiem każdej przemocy, bez względu na to, czy ma ona swoje prawne umocowanie i usprawiedliwienie, czy nie. Niezależnie od powodu, rezultat jest zawsze destrukcyjny. Po drugie, obowiązkiem każdego Żyda, a przede wszystkim rodziców, jest podejmowanie takich działań, by trauma nie była przenoszona na kolejne pokolenie. Zbrodnie popełnione przeciwko dzieciom w tej Parszy, aż po dziś dzień niszczą życia dzieci na całym świecie. B!g wysłał swojego anioła, by ochronił Izaaka, teraz wysyła nas.

Szabat Szalom!

Z miłością,

Yehoshua

Tłum. Jojo Wrześniowska

Nie obawiaj się być najlepszym – Parasza Ki Tawo

Jednym z istotnych tropów klasycznego antysemityzmu jest przekonanie, że Żydzi zawsze uważają, że są lepsi. „Dlaczego uważasz, że jesteś taki wspaniały?”, „Spójrz na siebie, czy nadal sądzisz, że jesteś najlepszy?”. Wypowiedzi te były zwykle skierowane do Żydów, którzy byli prześladowani, zostali oczernieni, poniżeni i zawstydzeni.

Antysemita patrzył wtedy z góry na zubożałego lub pobitego Żyda i nie mógł uwierzyć, że to postać Żyda, który jest wybrany przez Boga, jako ten lepszy! Im bardziej Żyd utrzymywał, że jest wybrany, tym bardziej źli karali go, antycypując (niepomyślnie) moment, w którym Żyd ostatecznie się podda i zaakceptuje porażkę.

Czasami sami Żydzi zdawali sobie sprawę z ironii polegającej na tym, że są najbardziej uciskani, prześladowani i najbardziej oczerniani, a jednak cały czas muszą nosić przydomek „wybranych” lub „najlepszych”. Tak powstała słynna wypowiedź Tewje w Skrzypku na dachu: „Wiem, wiem, jesteśmy wybranym narodem, ale czy co jakiś czas nie możesz wybrać kogoś innego?”

Odpowiedź dla Tewje i wszystkich hejterów poprzez wieki brzmi: „nie, Bóg nie może wybrać kogoś innego, ponieważ już wybrał!”

Parsha Ki tawo kończy się przemówieniem Mojżesza skierowanym do Synów Izraela w rozdziale 26. Po przedstawieniu ostatecznich micw dotyczących bikurim i widui maaser, micw poprzez które jednostka deklaruje swoją wierność Bogu i związek z ziemią, Mojżesz przekazuje swoje końcowe oświadczenie dotyczące przymierza między Bogiem a Jego narodem.

 אֶת-ה ‘הֶאֱמַרְתָּ הַיּוֹם לִהְיוֹת לְךָ לֵאלֹהִים וְלָלֶכֶת בִּדְרָכָיו וְלִשְׁמֹר חֻקָּיו וּמִצְוֹתָיו וּמִשְׁפָּטָיו וְלִשְׁמֹעַ בְּקֹלוֹ: 18 וַה’ הֶאֱמִירְךָ הַיּוֹם לִהְיוֹת לוֹ לְעַם סְגֻלָּה כַּאֲשֶׁר דִּבֶּר-לָךְ וְלִשְׁמֹר כָּל-מִצְוֹתָיו: 19 וּלְתִתְּךָ עֶלְיוֹן עַל כָּל-הַגּוֹיִם אֲשֶׁר עָשָׂה לִתְהִלָּה וּלְשֵׁם וּלְתִפְאָרֶת וְלִהְיֹתְךָ עַם ־קָדֹשׁ לַה ‘אֱלֹהֶיךָ כַּאֲשֶׁר דִּבֵּר׃

17 Dzisiaj oświadczyłeś Panu, że będzie twoim Bogiem i że będziesz chodził jego drogą, i przestrzegał jego ustaw, przykazań i praw, i słuchał jego głosu. 18 Pan zaś oświadczył dzisiaj co do ciebie, że jako lud będziesz wyłączną jego własnością, jak ci obiecał, i że ty masz przestrzegać wszystkich jego przykazań, 19 I że wywyższy cię ponad wszystkie narody, które stworzył, ku chwale, sławie i chlubie, i że będziesz świętym ludem Pana, Boga twego, jak powiedział.

Mędrcy debatują nad definicją słowa „heemircha”(oświadczył). Raszi twierdzi, że oznacza to rozdzielenie lub wyciągnięcie czegoś. Raszbam utrzymuje, że skoro rdzeń „amar” to „powiedzieć” więc oznacza to, że ​​Bóg przemówił, a ty to zaakceptowałeś.

Wielu innych komentatorów, w tym Ramban, Ibn Ezra, Rabim Dawid Cwi Hoffman, Rabenu Bachje, twierdzą, że słowo to oznacza podnieść, wznieść i uczynić wielkim. Ta interpretacja jest najbardziej intrygująca, ponieważ słowo jest używane dwa razy pod rząd: raz do określenia czegoś, co zrobiliśmy Bogu, a następnie natychmiast w odwrotny sposób, do określenia czegoś, co Bóg nam robi.

Tak więc ostatnie słowa Mojżesza skierowane do jego narodu przed zawarciem przymierza brzmią: TY wybrałeś Boga! Uczyniliście Go wielkim i waszym Bogiem, postępując Jego drogami i przestrzegając Jego przykazań, słuchając Jego słów. W wyniku tego działania zmierzającego do Boga i uczynienia Go wielkim … Bóg uczynił naród Izraela wielkim! Poprzez uczynienie nas swoim narodem wybranym i przekazanie nam przykazań, których należy przestrzegać. Czyniąc to, naturalnie powstaniemy, aby stać się najlepszymi ze wszystkich narodów, w imię, w chwale, w świętości, tak jak powiedział Bóg.

Stajemy się wielkim narodem Boga, kiedy bez wahania mówimy światu o Bożej wielkości! Wznosimy się do najwyższego statusu, kiedy po raz pierwszy wznosimy Boga na najwyższy poziom na świecie i pokazujemy Jego niesamowite cechy wszystkim.

Tak więc nie powinniśmy kulić się na myśl o wybraństwie; raczej powinniśmy je przyjąć.

Ale pamiętajcie, że z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność, a jeśli zawiedziemy w naszej misji, możemy spaść do najniższych miejsc i ponieść niezmierzone konsekwencje.

Być wybranym może być naszą mantrą, ale nie jest to naszą misją. Naszą misją jest zaakceptować wybraństwo przyjęte przez naszych praojców i podążać ich śladami, słuchając słów Boga i świecąc Jego światłem na świat.