“Nigdy bogobojny człowiek nie będzie…” – Rozważania nad całokształtem paraszy Ki Tawo

 

„To są słowa przymierza, które nakazał Pan zawrzeć Mojżeszowi z Izraelitami w kraju Moabu, oprócz przymierza, jakie zawarł z nimi na Horebie”.

Parasza przedstawia nam kulminacyjny punkt mowy Mojżesza, streszczenie i przekaz całej Księgi Powtórzonego Prawa: dwadzieścia pięć rozdziałów zachęty, upomnienia, historii i przykazań.

Jeśli chcielibyśmy podsumować tę paraszę, z całą pewnością wybralibyśmy werset, który opisuje drugie przymierze między Izraelem a Bogiem. Skoro tak, to dlaczego parasza zaczyna się od micwy bikurim, czyli związanej z pierwszymi plonami? Innymi słowy, jakie ma znaczenie wspominanie o micwie bikurim w górach Moabu? Wielu zadało sobie to i spróbowało na nie odpowiedzieć:

Bikurim – ponieważ jest to pierwsza micwa przykazana ludowi Izraela przed wkroczeniem do Ziemi Izraela.

Bikurim – ponieważ przykazanie to odzwierciedla przejście pomiędzy istnieniem nadprzyrodzonym na pustyni a życiem w zależności od ziemi i uprawy.

Bikurim – bo to jedyny fragment w Torze, który przestawia modlitwę pełną uwielbienia i dziękczynienia Bogu „wędrującym Aramejczykiem był mój ojciec”.

Bikurim – bo wiążą lud Izraela z miejscem, które wybrał Bóg, aby tam zamieszkało jego imię. Dlatego też każdy, kto przebywa w górach Galilei, powinien powrócić do duchowego centrum łączącego go z Bogiem. Continue reading ““Nigdy bogobojny człowiek nie będzie…” – Rozważania nad całokształtem paraszy Ki Tawo”