DZIEWCZYNKI W CHILE UCZĄ SIĘ O SZABACIE

“Haszem pobłogosławił siódmy dzień i uświęcił go …”

Kiedyś pisaliśmy o tym, że rabin Avraham Latapiat z Chile zorganizował specjalne zajęcia i warsztaty dla dzieci ze społeczności żydowskiej, aby nauczyć ich znaczenia szabatu i wszystkich obyczajów z nim związanych. W drugim semestrze w miejskiejj żydowskiej szkole dziennej Rabbanit Esther Miriam Latapiat kontynuowała spotkania kładąc szczególny nacisk na radość i przyjemność jakie niesie szabat. Rabbi i Rabbanit Latapiat zachęcali także rodziców do dzielenia się tym pięknym doświadczeniem ze swoimi dziećmi.

Continue reading “DZIEWCZYNKI W CHILE UCZĄ SIĘ O SZABACIE”

Paraszat Kedoszim – Bądź święty! – To przepis na całe życie!

Nie tylko w paraszy Kedoszim słyszymy przykazanie o świętości, wręcz cała Księga Waikra zapełnia swoje strony pojęciem świętości (kedusza); Od kedusza świątyni, do indywidualnych rytuałów i świętości tabernakulum. Jaki był cel przekazania wszystkich tych intensywnych “świętych” praw natychmiast po otrzymaniu Tory na Synaju?

Po uwolnieniu Żydów z niewoli i następnie po skierowaniu ich kroków w kierunku Ziemi Obiecanej, Bóg nakazuje swojemu ludowi budowę Tabernakulum mimo, że znajdują się nadal na pustyni. W ten sposób Bóg chce nauczyć lud Izraela rozróżniania między świętym (kodesz), a przyziemnym (hol). Aby żyć w świętości (kedusza) ludzie muszą nauczyć się całej księgi poświęconej tej wzniosłej tematyce. Jest to temat, który porusza wiele emocji, wiele wymiarów i wiele przykazań.

Continue reading “Paraszat Kedoszim – Bądź święty! – To przepis na całe życie!”

Paraszat Matot – Masei

Ostatnio zupełnie inaczej spojrzałem na żądanie Gada i Reuwena, którzy w tej paraszy proszą o zamieszkanie po drugiej stronie Jordanu. Poprzednio postrzegałem to jako oznakę słabości oraz zaabsorbowanie własnym interesem. Wielu komentatorów podziela to podejście. Podobnie też na początku podchodzi do tego Mojżesz. Szczególnie wymowny jest komentarz Rasziego, który podkreśla, że te plemiona przed wyjściem na podbój reszty Izraela, w pierwszej kolejności budują zagrody dla bydła a nie miasta dla swoich dzieci.

Kiedy wreszcie wyjaśniają Mojżeszowi, że zamierzają osiedlić się po drugiej stronie Jordanu dopiero po podboju reszty Izraela, ten zmienia zdanie i akceptuje ich prośbę. Gdy rozumie ich pragnienie nawet nie pyta Boga o pozwolenie na osiedlenie ich. Czyli zarówno Mojżesz, jak i ja zmieniliśmy swoje podejście do tego problematycznego tematu, że zadbali najpierw o schronienie dla bydła, a nie o budowę miast dla swoich dzieci. Można uznać, że nie chodzi im o priorytet, lecz chronologię. Zbudowanie ogrodzenia dla bydła, wymaga dużo mniej czasu niż budowa miast. Wiem, że moja osobista przemiana i podejście jest wynikiem mojej podróży z moją rodziną do Golan i Baszan. To są niesamowicie piękne i bujne tereny, pełna życia i świętości.

Jednakże ten fragment Tory nasuwa nam istotne pytanie. Dlaczego obszar zasiedlony przez dwa i pół plemienia zostaje uznany za część Ziemi Izraela? Przecież Mojżesz wiedział, że nie wejdzie do Ziemi Izraela, a jednak on tam właśnie się znajduje.

Z tego żądania, jakie złożyli Reuwen i Gad możemy nauczyć się o istotnej regule dotyczącej świętości Ziemi Izraela i świętości w ogóle. Po podboju ziemi Izraela pod dowództwem Jehoszuy, ziemie po wschodniej stronie Jordanu zostają włączone do ziemi Izraela. Widzimy więc, że granice Ziemi Izraela nie są statyczne. Dotyczy to również świętości, wiemy, że siódmy dzień tygodnia, Szabat, jest z natury święty. Jego świętość została ustanowiona przez Boga podczas stworzenia świata. I chociaż nie wolno nam tego zmienić, możemy jednak dodać do tej świętości. Możemy zacząć Szabat wcześniej niż przed zachodem słońca oraz kontynuować go nieco dłużej.

Pokolenia Reuwen i Gad uznały, że pasuje do nich obszar na wschodnim brzegu Jordanu. Zdali sobie sprawę, że poprzez ofiarę z ich strony, w uwalnianiu pozostałych części Ziemi Izraela, będą w stanie rzeczywiście zwiększyć jego terytorium o już podbite ziemie.

Te dwa i pół pokolenia, które osiedliły się po drugiej stronie Jordanu, przyczyniły się zarówno do podboju reszty ziemi, jak i do obrony przed najeźdźcami. Ich prośba o pozostanie na wschodnim brzegu Jordanu, nie oznacza lekceważenia innej części Ziemi, lecz widzą oni konieczność podbicia i bronienia całego terenu. Pragną też rozprzestrzeniać świętość osób i ziem przyłączonych do Izraela.

Szabat szalom,
Z miłością,
Jehoszua