Paraszat Matot – Masei

Ostatnio zupełnie inaczej spojrzałem na żądanie Gada i Reuwena, którzy w tej paraszy proszą o zamieszkanie po drugiej stronie Jordanu. Poprzednio postrzegałem to jako oznakę słabości oraz zaabsorbowanie własnym interesem. Wielu komentatorów podziela to podejście. Podobnie też na początku podchodzi do tego Mojżesz. Szczególnie wymowny jest komentarz Rasziego, który podkreśla, że te plemiona przed wyjściem na podbój reszty Izraela, w pierwszej kolejności budują zagrody dla bydła a nie miasta dla swoich dzieci.

Kiedy wreszcie wyjaśniają Mojżeszowi, że zamierzają osiedlić się po drugiej stronie Jordanu dopiero po podboju reszty Izraela, ten zmienia zdanie i akceptuje ich prośbę. Gdy rozumie ich pragnienie nawet nie pyta Boga o pozwolenie na osiedlenie ich. Czyli zarówno Mojżesz, jak i ja zmieniliśmy swoje podejście do tego problematycznego tematu, że zadbali najpierw o schronienie dla bydła, a nie o budowę miast dla swoich dzieci. Można uznać, że nie chodzi im o priorytet, lecz chronologię. Zbudowanie ogrodzenia dla bydła, wymaga dużo mniej czasu niż budowa miast. Wiem, że moja osobista przemiana i podejście jest wynikiem mojej podróży z moją rodziną do Golan i Baszan. To są niesamowicie piękne i bujne tereny, pełna życia i świętości.

Jednakże ten fragment Tory nasuwa nam istotne pytanie. Dlaczego obszar zasiedlony przez dwa i pół plemienia zostaje uznany za część Ziemi Izraela? Przecież Mojżesz wiedział, że nie wejdzie do Ziemi Izraela, a jednak on tam właśnie się znajduje.

Z tego żądania, jakie złożyli Reuwen i Gad możemy nauczyć się o istotnej regule dotyczącej świętości Ziemi Izraela i świętości w ogóle. Po podboju ziemi Izraela pod dowództwem Jehoszuy, ziemie po wschodniej stronie Jordanu zostają włączone do ziemi Izraela. Widzimy więc, że granice Ziemi Izraela nie są statyczne. Dotyczy to również świętości, wiemy, że siódmy dzień tygodnia, Szabat, jest z natury święty. Jego świętość została ustanowiona przez Boga podczas stworzenia świata. I chociaż nie wolno nam tego zmienić, możemy jednak dodać do tej świętości. Możemy zacząć Szabat wcześniej niż przed zachodem słońca oraz kontynuować go nieco dłużej.

Pokolenia Reuwen i Gad uznały, że pasuje do nich obszar na wschodnim brzegu Jordanu. Zdali sobie sprawę, że poprzez ofiarę z ich strony, w uwalnianiu pozostałych części Ziemi Izraela, będą w stanie rzeczywiście zwiększyć jego terytorium o już podbite ziemie.

Te dwa i pół pokolenia, które osiedliły się po drugiej stronie Jordanu, przyczyniły się zarówno do podboju reszty ziemi, jak i do obrony przed najeźdźcami. Ich prośba o pozostanie na wschodnim brzegu Jordanu, nie oznacza lekceważenia innej części Ziemi, lecz widzą oni konieczność podbicia i bronienia całego terenu. Pragną też rozprzestrzeniać świętość osób i ziem przyłączonych do Izraela.

Szabat szalom,
Z miłością,
Jehoszua

Studium nad fragmentami Paraszy Szlach

Wszyscy jesteśmy zaniepokojeni czytając paraszę Szlach. Przedstawia ona najgorszą wersję młodego narodu, w chwili jego największego buntu. Odrzucają oni Boga i jego obietnicę niezależnie od wszystkich cudów i wsparcia, które otrzymali. Analizowaliśmy już grzechy zwiadowców, którzy przynieśli złe wieści z Ziemi Izraela, porównaliśmy prawdziwe zeznania z oszczerstwami, dostrzegliśmy narzekania i płacze w namiotach, niedojrzałość i kapryśność młodego narodu. Jesteśmy również świadkami mechanizmów obronnych Mojżesza i Arona.

I tak, znów nadeszła parasza Szlach i zastanawiam się, co jeszcze można tu odkryć? Czego możemy się nauczyć? Jaki przekaz jest jeszcze tu zawarty poza klęska, karą, niespełnionymi oczekiwaniami i rozwianymi marzeniami?

Może powinniśmy położyć nacisk na resztę paraszy. Być może z te inne fragmenty paraszy pokażą nam cała paraszę w innym świetle.

To, co dzieje się w pozostałej części paraszy?

Prawa o dobrowolnych ofiarach 15: 1-16
Prawa związane z pieczeniem chały 15: 17-21
Prawa niecelowego grzesznika 15: 22-29
Prawa celowego grzesznika 15: 30-31
Historia związana ze zbieraniem drwa w Szabat 15: 32-36
Prawa związane z Cicit 15: 36-41 Continue reading “Studium nad fragmentami Paraszy Szlach”