Bnei Menasze imigranci z Indii

Bnei Menasze imigranci z Indii

Pomimo wielu wyzwań, mieliśmy szczęście i z Bożą pomocą udało nam się sprowadzić ponad 700 osób Bnei Menashe z Indii do Izraela między grudniem 2020 a grudniem 2021. Ci nowi olim (imigranci) spędzili kilka pierwszych miesięcy w Izraelu w naszych centrach absorpcyjnych, po czym zostali przyjęci w miasteczku Nof Hagalil na północy.

Od tego dzięki wielu inicjatywom udało się nam dostarczyć dla nich ubrania, prezenty i zabawki dla i w ten sposób ułatwić  im drogę do nowego życia w Izraelu.

Jedną z takich inicjatyw jest w całości projekt Tamary Okun z Neve Daniel. Tamara prowadzi “gemach”, czyli żydowską agencję recyklingu. Tamara zbiera podarowaną, używaną odzież w dobrym  stanie. Przejrzała swoje zbiory, wybrała odpowiednie rzeczy i zrobiła zorganizowane paczki z wyraźnie zaznaczonym rozmiarem i płcią. Robi to dla dziesiątek dzieci, a następnie dostarcza rzeczy do naszych biur. Następnie dowozimy ubrania do rodzin naszych nowych emigrantów Bnei Menasze w Nof ha-Galil.

Co za wspaniały projekt!

Paraszat Pinchas

Paraszat Pinchas

W ostatni Szabat podejmowaliśmy gościa. Kiedy przyszedłem do szulu z synem w Szabat rano, siedział obok mojego miejsca pochłonięty czytaniem Talmudu. Usiedliśmy obok niego i zaczęliśmy się modlić. Ubrany był jak chasyd, miał ciemną skórę, modlił się z modlitewnika Sfardi. Pomyślałem, że był jemeńskim Żydem, który zrobił tszuwę i został chasydem Braclawer. Podczas powtórki Amidy udał się przed Aron haKodesz przygotowując się do błogosławieństwa Kohenów. Żydzi aszkenazyjscy żyjący w diasporze zawiesili ten zwyczaj. Przekonanie go do odstąpienia od błogosławieństwa wymagało energii i wysiłku, jednak po pewnym czasie udało się go przekonać i uszanował nasze lokalne zwyczaje. Jako Kohen otrzymał pierwszą aliję w czasie czytania Tory. Wszedł na bimę i zamiast powiedzieć błogosławieństwo przed czytaniem Tory, zaczął wygłaszać kazanie w języku hebrajskim na temat synów Izraela. Mówił przez około pięć minut na temat znaczenia skromnego ubioru, zanim został przekonany do wypowiedzenia błogosławieństwa i kontynuowania czytania Tory.

Midrasz mówi nam, że prorokiem Eliaszem był Pinchas. Elijahu nigdy nie umarł; zamiast tego wędruje od między niebem a ziemią, biorąc udział w każdym Brit Mila, w Sederze Pesachowym, a także pojawiając się przy innych okazjach. Święty Żyd z Przysuchy szukał go na targowiskach i polach Mazowsza, a on często przebierał się za lokalnego chłopa. Baal Szem Tow spotkał go jako miejscowego rolnika. Nigdy nie wiadomo kiedy pojawi się Elijahu, ale jeśli nie będziemy go szukać, na pewno go nie znajdziemy.

Shabbat Shalom!

Love,

Yehoshua

Parszat Pinchas

Parszat Pinchas

Szabat szalom.

Ta dwar Tora, komentarz do fragmentu Tory, odnosi się do emocjonalnego statusu dzieci Izraela w całej księdze Bemibar.

Dwie życiowe reakcje na traumę

Psychologowie przez dziesięciolecia badali objawy tego, co stało się znane jako PTSD – Zespół Stresu Pourazowego. Określając go jako zaburzenie psychiczne i behawioralne, psychiatrzy z Narodowego Centrum PTSD w Stanach Zjednoczonych zauważają, że około 6% dorosłych doświadczy skutków PTSD w pewnym momencie swojego życia. Po przeżyciu traumatycznego wydarzenia – wojny, napaści seksualnej, wypadku drogowego, przemocy domowej czy też boskiego wyroku śmierci na pokolenie twoich rodziców! – ludzie będą reagować negatywnie poprzez niepokojące myśli, psychiczny lub fizyczny niepokój, reakcję “walcz lub uciekaj” i inne rodzaje negatywnych emocji.

Zaburzenie uniemożliwia jednostce racjonalne reagowanie na bodźce wpływające na nich, zwykle zmuszając ją do załamania, ucieczki, napięcia i ucieczki od aktualnej rzeczywistości. PTSD, choć określone i nazwane dopiero w  XX wieku, przejawia się w wielu różnych formach i pod różnymi nazwami od setek lat: “szok”, “nerwica wojenna”, “nerwica bojowa”, i jest leczone przez specjalistów medycznych za pomocą leków lub psychoterapii, a najczęściej połączenia leczenia farmakologicznego z psychologią.

Ten miniony czerwiec był miesiącem świadomości PTSD. W Izraelu, od roku rząd zwrócił znacznie więcej uwagi na to trudne zaburzenie, gdy cierpiący na PTSD weteran wojny w Gazie z 2014 roku, Itzik Saidan podpalił się z desperacji i w proteście na to, że nie czuł się wysłuchany przez rząd.  Wydarzenie to wstrząsnęło rok temu całym krajem. Itzik Saidan  lobbował za większym wsparciem dla byłych żołnierzy, którzy cierpią na PTSD.  Przeżył podpalenie i częściowo powrócił do zdrowia i nadal walczy o swoje prawa jako osoba cierpiąca na PTSD.

Księga Bemidbar, szczególnie po epizodzie wysłanników, którzy mieli sprawdzić co jest w Ziemi Izraela, przedstawia klasyczne PTSD na poziomie narodowym. Po tym, gdy byli świadkami gniewu Boga na wysłanników i wyroku śmierci wydanego na każdego z rodziców, całe pokolenie mogło zostać zdiagnozowane z PTSD,  i zaburzenie to mogło trwać przez dziesiątki lat. Bezpośrednio po tej traumie następuje bunt, walka o zmianę ustroju, a gdy ten bunt zostaje stłumiony, naród krzyczy, że Bóg zabija wszystkich, “jesteśmy martwi, wszyscy zginęli, wszyscy odeszli”.

Ich wędrówka przez pustynię w tym czasie była zapewne pełna koszmarów, bezradności i chęci, by po prostu uciec. W parszy Chukat narzekają na wodę i wyzywają Mojżesza za to, że wyprowadził ich z Egiptu na pustynię; później narzekają na mannę i po raz kolejny znoszą gniew Boga. Wydaje się, że nie mogą uciec od swoich urazów i staje się to błędnym kołem. Na końcu parszy Balaka dzieci Izraela ponownie wpadają w szał rozpusty i bałwochwalstwa, być może szukają jakiejkolwiek drogi ucieczki od swojej rzeczywistości.

                PTSD jest tylko jednym ze sposobów reagowania na traumę i choć dotyczy tylko niewielkiej części populacji, wydaje się, że zajęło centralne miejsce w naszej świadomości. Jest jednak jeszcze jeden skrót: PTG.

Psychologowie Richard Tedeschi i Lawrence Calhoun w połowie lat 90-tych badali wiele ofiar traumy i zauważyli, że znaczna część z nich rozwinęła oznaki wielkiego pozytywnego rozwoju po doświadczeniu przeciwności. Nazwali to zjawisko “wzrostem pourazowym” (Post-Traumatic Growth) – PTG.

W Journal of Traumatic Stress, Calhoun i Tedeschi znaleźli pozytywne reakcje w pięciu obszarach, które odzwierciedlają zjawisko PTG po traumie:

* Docenianie życia.

* Relacje z innymi.

* Nowe możliwości w życiu.

* Siła osobista.

* Zmiana duchowa.

Kiedy ktoś uniknie kryzysu lub przynajmniej go przeżyje, choć mniejszość będzie się staczać w dół i wymagać intensywnej pomocy medycznej, większość wyjdzie z niego, ciesząc się życiem, nawiązując ponownie kontakty z rówieśnikami, a nawet przełożonymi, myśląc o nowych początkach i rozważając duchową zmianę, która w nich zaszła.

Przeprowadzono metaanalizę, która wykazała, że około 50% (!) ludzi, którzy doznali poważnej traumy, odbija się od dna i doświadcza wzrostu w odpowiedzi na swój kontakt z kryzysem. Ludzie uczą się na podstawie swoich doświadczeń i nabierają nowych sił w życiu, angażują się w sprawy innych, często stają się mówcami motywacyjnymi i znajdują nowe połączenie z religią. To jest właśnie ten wzrost po traumie – PTG.

Wierzę, że jest to opisane w drugiej połowie księgi Bemidbar. Te same dzieci Izraela, które mogły wykazywać oznaki PTSD, wykazywały również wzrost  czyli PTG. Nauczyli się na swoich błędach i kiedy stanęli w obliczu braku wody, zwrócili się do Boga i błagali o zbawienie. Następnie zaśpiewali swoją własną pieśń pochwalną (izraelski shirat habe’er). Kiedy zstąpił na nich wróg, zamiast paraliżu czy narzekania zwrócili się do Boga i złożyli Mu ślubowanie, aby pokonać wroga. I gdy Balak groził swoimi klątwami oraz gdy wydawało się, że Mojżesz nie może już bronić narodu, wtedy powstał Pinchas  i podjął działania, pokonał wroga i przekonał naród do powrotu do Boga.

Tora przedstawia nam obie życiowe reakcje na traumę, aby przypomnieć nam o złożoności życia dzieci Izraela na pustyni a także o tym, że i nasze życie jest bardzo złożone. Możemy zarówno doświadczyć negatywnych emocji związanych z naszą traumą, jak i jednocześnie rozpocząć drogę powrotu, wzrostu, duchowości.

Ilustracja auto-da-fé w Lizbonie podczas portugalskiej inkwizycji, która rozpoczęła się w 1536 roku i została zniesiona w 1821 roku. (Dzięki uprzejmości Biblioteki Narodowej Izraela)

Portugalska Inkwizycja opisana w manuskrypcie odnalezionym w Izraelskiej Bibliotece Narodowej

Izraelska Biblioteka Narodowa odnalazła rzadki XVIII-wieczny tekst opisujący portugalską inkwizycję

Autor tekstu Michael Horovitz oraz pracownicy  Times of Israel. Artykuł ukazał się w Times of Israel 7 Lipca 2022 roku

Osiemnastowieczny dokument szczegółowo opisujący działalność portugalskiej inkwizycji, która karała ludzi za podtrzymywanie żydowskich tradycji i popełnianie innych wykroczeń, został odnaleziony przez Bibliotekę Narodową Izraela i udostępniony online, ogłosiła biblioteka.

Centralne Archiwum Historii Narodu Żydowskiego biblioteki upubliczniło w tym miesiącu 60-stronicowy dokument napisany po portugalsku, który głównie wspomina publiczne przesłuchania i egzekucje odbywające się w latach 1540-1669, większość z nich w Lizbonie, zwane autos-da-fé, które były przeprowadzane przez Kościół katolicki. Rękopis został znaleziony w archiwach biblioteki.

Ofiary wyszczególnione w dokumentach to głównie świeżo nawróceni chrześcijanie oskarżeni o zachowanie żydowskich zwyczajów, ale także “starzy chrześcijanie” uznani za winnych popełnienia aktów “sodomii, bigamii, posiadania zakazanych ksiąg i świętokradztwa” – czytamy w oświadczeniu biblioteki.

Inkwizycja rozpoczęła się w 1536 roku, jako odpowiedź na falę przymusowo nawróconych Żydów przekraczających granice kraju z sąsiedniej Hiszpanii, gdzie uciekali przed podobnymi okrucieństwami. Przesłuchania i egzekucje trwały przez ponad dwa stulecia i były uważane za akty pokuty dla oskarżonych. Publiczne widowiska przyciągały tłumy, które przychodziły oglądać brutalne egzekucje, podczas których tzw. grzesznicy byli paleni żywcem przez władze.

Dyrektor archiwum, dr Yochai Ben-Ghedalia, powiedział, że rzadkie znaleziska “rzucają światło na realia złożonego rozdziału w historii Żydów” i rygorystyczną naturę egzekwowania zasad przez kościół.

“Mamy nadzieję, że nowo odkryty dokument pomoże uczonym lepiej zbadać ten ciekawy i trudny okres historii” – dodał.

Począwszy od 2015 roku Portugalia i Hiszpania ogłosiły, że każdy, kto może udowodnić, że pochodzi z rodziny Żydów Sefardyjskich, którzy zostali wypędzeni z Półwyspu Iberyjskiego począwszy od 1492 roku w wyniku inkwizycji – może ubiegać się o obywatelstwo.

W marcu 2020 roku portugalski parlament zatwierdził coroczny dzień pamięci o ofiarach okrucieństw. Dzień ten został ustalony na 31 marca każdego roku.

Strona z rękopisu opisującego procesy autos-da-fé w Lizbonie w latach 1540-1669, podczas portugalskiej inkwizycji. (Dzięki uprzejmości Biblioteki Narodowej Izraela)

Wystawa w  Jerozolimie

Wystawa w Jerozolimie

Dzięki inicjatywie Miasta Jerozolima w galerii Muzeum Sztuki Żydowskiej Heichal Shlomo, King George 58, Jerozolima, otwarto wystawę prac Abrahama Krona.   Wystawa zawiera dwadzieścia dziewięć prac i obejmuje linię czasu narodu izraelskiego od Patriarchów, przechodząc przez Górę Synaj, Wygnanie i powrót do Erec Israel; linię czasu równoległą do życia osobistego autora, ocalałego z Shoah i autora książek i poezji śpiewanej w języku hiszpańskim.  Wydarzenie zostało zorganizowane przez jego syna, Williama Krona, naszego ucznia w Machon Miriam. Aby umówić się na zwiedzanie wystawy, prosimy o kontakt pod numerem telefonu +972-58 7070 976