Parasza Acharei Mot

1. alija (Szmot 16,1-17), 2. alija (Szmot16,18-24)

Aharonowi polecono, aby wszedł do Miejsca Najświętszego tylko po złożeniu misternej ofiary.  Ma on przynieść prywatną ofiarę za grzech.  Oraz wspólnotową ofiarę za grzech, składającą się z dwóch identycznych kozłów – jednego jako ofiary, drugiego wysłanego na pustynię, wyznaczonego w drodze losowania.  Krew z jego ofiary i z ofiary zbiorowej wnosi się do Miejsca Najświętszego wraz z kadzidłem.  Dym z kadzidła wypełnia Świętość.  Kozioł (ofiarny) zostaje wysłany na pustynię.  Lud zyskuje kaparę, czyli zadośćuczynienie. 

            Wejście do Miejsca Najświętszego wymaga skomplikowanej ceremonii składania wyjątkowych ofiar, w tym ceremonii kozła ofiarnego i kadzidła składanego w Miejscu Najświętszym.  A wszystko to wykonuje Kohen Gadol czyli najwyższy kapłan.

            To kontynuuje potężny i kluczowy temat całego rozdziału po górze Synaj.  W swoim dążeniu do człowieka, w swojej miłości do niego, Bóg stworzył miejsce spotkania – Miszkan.  Jest to jednak spotkanie z troską, z rezerwą, z pokorą.  Projekt budynku jest bardzo szczegółowy.  Ofiary są szczegółowo opisane: kiedy się je przynosi, jak się je przynosi, jaka jest rola kohanim czyli kapłanów w ich składaniu.  Bóg mówi: Możecie się do Mnie zbliżyć, chcę, żebyście się zbliżyli, ale ostrożnie.  Zaprasza On człowieka na spotkanie w Świętym Miejscu – wewnętrznej, intymnej komnacie z Aron ha-kodesz i tablicami, przykrytej przez aniołów.  To intymne zaproszenie wymaga bardzo skomplikowanej procedury; wyjątkowych ofiar, takich jak kozioł ofiarny i kadzidło, ofiary za grzech, ofiary za ołtarze.  Im bliżej, tym bardziej intymnie, ale też tym więcej troski i przygotowań. 

Jest to potężny i kluczowy temat:  Bóg zaprasza człowieka, pragnie człowieka, ale wymaga od niego zrozumienia jego niewystarczalności i ludzkich słabości (ofiary za grzech).  I chociaż człowiek jest zaproszony do Miejsca Najświętszego, to jednak z wielkimi ograniczeniami.   Nie każdego człowieka, nie każdego dnia; jest to jedna osoba, Kohen Gadol czyli Najważniejszy Kohen, tylko jeden raz w roku.  Bóg pozostaje tajemniczy, niewysłowiony, nieskończony, niepoznawalny.  Na tym polega delikatna równowaga, którą tworzy Tora: Bóg chce człowieka.  Człowiek jest szlachetny, zaproszony przez samego Boga.  Ale z ogromną czcią, z ogromną pokorą wobec ograniczonego stanowiska człowieka.  Szlachetność i pokora; majestat  bycia zaproszonym przez Boga idzie w parze z rzeczywistością naszej niedoskonałości.

3 alija (16, 25-34) Cała ta ceremonia odbywa się raz w roku, w święto Jom Kipur, aby uzyskać przebłaganie i czystość.        

Dopiero na końcu całego opisu, w jaki sposób należy wejść do Miejsca Najświętszego, Tora mówi nam, że należy to uczynić w Jom Kipur.  Jakby chciała powiedzieć: celem Jom Kipur jest wejście do Miejsca Najświętszego.  To właśnie poprzez zbliżenie się człowieka do Boga uzyskuje on przebłaganie i czystość. 

4. alija (17, 1-7) Powiedz całemu ludowi: wszystkie ofiary mają być przynoszone do Mikdaszu.  Kohen ma je składać, aby były przyjemne.  Nie wolno już składać ofiar duchom.

Centralne miejsce w Mikdaszu ma podkreślać monoteizm: jedno miejsce, jeden Bóg. 

5 alija (17,8-8,5) Nie wolno spożywać krwi, bo życie jest we krwi.  Dałem ją wam, abyście jej używali na przebłaganie na ołtarzu, a nie abyście ją spożywali.  Krew nieudomowionego zwierzęcia lub ptaka, zabitego w celu spożycia, ma być przykryta ziemią.  Nie czyńcie tego, co czynią Egipcjanie i Kananejczycy.  Wykonujcie moje polecenia, a będziecie żyć. 

Zakaz spożywania krwi jest związany z wartością, jaką przywiązujemy do życia.  Nasza siła życiowa jest istotą ofiary; ofiarujemy samych siebie, choć poprzez ofiarę.

6 alija (18, 6-21) Zabronione są kontakty seksualne z krewnymi: w tym z małżonkami rodziców, przyrodnim rodzeństwem, wnukami, przyrodnim rodzeństwem, ciotkami, teściami.  Ponadto nie wolno poślubić dwóch spokrewnionych kobiet.  Zabronione są również stosunki seksualne z kobietą zamężną.

            Wyliczenie zakazanych związków zmienia temat z przepisów dotyczących Miszkanu.  Nie jest to pierwsza taka zmiana tematu.  Przepisy Kaszrutu z Parszat Szemini również stanowiły zmianę tematu.  Tak więc pierwsze dwa tematy praw niezwiązanych z naszym podejściem do Boga w Miszkanie to jedzenie i rodzina.  Są to pierwsze rzeczy, które zostały powiedziane pierwszemu mężczyźnie i pierwszej kobiecie szóstego dnia stworzenia: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się.  I jedzcie z ziół.  Rodzina i pożywienie zostały wypowiedziane do Adama i Ewy.  Rodzina i pożywienie to pierwsze prawa, które zostały szczegółowo przedstawione narodowi żydowskiemu.

7 alija (18, 22-30) Mężczyzna nie będzie współżył z mężczyzną.  Zabronione są stosunki seksualne ze zwierzęciem.  Te rzeczy (wszystkie powyższe) plugawią ziemię: wypluje was”.