Szelach

Szelach

Spotkałem się wczoraj z parą, która po raz pierwszy przybyła do Polski w marcu 2022 roku, w wyniku rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Są uchodźcami wojennymi, każdy z własną unikalną historią i żydowskim rodowodem. Byli aktywni w społeczności uchodźców na Ukrainie oraz w społeczności żydowskiej w Warszawie, odgrywając aktywną rolę w nawiązywaniu kontaktów i wspieraniu obu społeczności. Rozmawialiśmy głównie o ich przyszłości i gdzie powinni jej szukać.

Kobieta, nazwijmy ją Sarah, powiedziała, że w jej dzieciństwie wszyscy wokół niej mówili tylko o Europie. Każdy, kogo znała, każdy, robił wszystko, aby zdobyć bilet z Ukrainy, ona była jedyną osobą spośród swoich przyjaciół, która znalazła program studiów poza Ukrainą przed wybuchem wojny. Teraz, gdy miała szansę naprawdę doświadczyć Europy, nie spieszyła się z powrotem na Ukrainę, ale na pewno tutaj nie znalazła tego, co jej obiecywano.

Jej chłopak, nazwijmy go Abraham, jest syjonistą, próbował już mieszkać w Izraelu i nadal jego jedna część jego marzy o ponownej próbie. Był zaangażowany w działania pomocy w absorpcji dziesiątek tysięcy nowych imigrantów do Izraela w wyniku wojny na Ukrainie. Na jednym ze spotkań przedstawiciel Ministerstwa Pracy powiedział mu, że Izrael nie jest zainteresowany wysoko wykwalifikowanymi pracownikami z Ukrainy, ale raczej ludźmi do obsługi kelnerskiej, ratownikami i ogrodnikami. “Straciłem prawie cały mój syjonizm, gdy to usłyszałem”.

Zacząłem myśleć o naszej Parszy z tego tygodnia. Czego powinienem się z niej nauczyć, aby teraz opowiedzieć im o tym i czego mogę się o niej nauczyć od nich. Abraham chce pojechać do Izraela, ale jednocześnie czuje, że wszystkie tamte drzwi są dla niego zamknięte, Sarah spędziła całe życie dążąc do Ziemi Obiecanej, która ostatecznie nie spełniła swoich obietnic. Rozmawialiśmy o wielu opcjach i pytali mnie o przeprowadzkę do Izraela, czy musi to być dla nich priorytet? Tak, oczywiście Izrael musi być priorytetem dla każdego Żyda. To nasz dom, to największy fizyczny dar, jaki Bóg nam dał. Nigdy nie możemy tego stracić z oczu i nigdy nie możemy umniejszać jego wartości.

Moja rozmowa z Abrahamem i Sarah uchwyciła dwa największe wyzwania, z jakimi borykają się wysłannicy, którzy poszli sprawdzić, jak wygląda Ziemia Izraela. Każdy w naszym pokoleniu również spotyka się z tymi pytaniami i wyzwaniami dotyczącymi Izraela. Izrael nie będzie taki doskonały, jak sobie wymarzyliśmy oraz możliwe, że tam będę nikim. To są dwie prawdy,  z którymi musi zmierzyć się każda osoba, która decyduje się na Aliję. Odpowiedź, jaką Bóg daje w naszej Parszy, jest ostatecznym źródłem pocieszenia dla nas wszystkich tęskniącymi za Izraelem. Nawet jeśli nie jesteś w stanie tam dotrzeć, zrobią to twoje dzieci. Wysłannicy opisani w Torze nie byli w błędzie, gdy bali się wejścia do Ziemi Izraela, ale ich strach pochodził z niewłaściwego miejsca. Ostateczne pytanie, które musimy sobie zadać, nie dotyczy tego, czy Izrael będzie taki jak sądziłem, że ma być; ale czy mamy determinację, aby uczynić Izrael miejscem, które ma być dla wszystkich Dzieci Izraela.

Szabat Szalom!

Z miłością,

Yehoshua

Parasza Beszalach

Parasza Beszalach

  

Mam ogólny problem z tym, że nie potrafię czytać cotygodniowej porcji Tory przez pryzmat bieżących wydarzeń. Przepraszam, jeśli ten tydzień wyda mi się ciężki, ale podobieństwa są zbyt duże, by je zignorować. Byłem w Izraelu w 2001 roku ucząc się hebrajskiego w Kibucu. To był trudny czas, by tam być, autobusy wybuchały codziennie. Prawie wszyscy inni studenci ze mną byli nowymi imigrantami do Izraela w czasie, gdy niewielu ludzi do niego imigrowało. Ilekroć pytałem innego studenta, skąd pochodzi, odpowiedź zawsze brzmiała: z Rosji, a kiedy pytałem, gdzie w Rosji, otrzymywałem odpowiedzi takie jak Kijów, Żytomierz czy Charków. W ostatnim roku rozmawiałem z wieloma ludźmi z tych samych miejsc, którzy z dumą mówili mi, że są z Ukrainy. Kto to zmienił? Władmir Putin. Próbując uczynić Ukrainę częścią Rosji, Władmir Putin stał się największym czynnikiem wpływającym na ukraińską tożsamość narodową.

                W pierwszej aliji w części Tory z tego tygodnia Faraon mówi: “Cóżeśmy uczynili, pozwalając Izraelowi odejść ze służby dla nas?!”. Faraon, ścigając Izrael z resztką swojego wojska, daje nam impuls do ostatecznego opuszczenia Egiptu na zawsze. Spójrzmy prawdzie w oczy, bez armii depczącej im po piętach nie byłoby możliwe aby Mojżesz, lub Bóg, byli w stanie wprowadzić Izrael do Morza Czerwonego. Kiedy Bóg mówi Mojżeszowi, że stanie się wielki dzięki pościgowi faraona za dziećmi Izraela, nie ma na myśli podziału Morza Czerwonego, ale raczej przekroczenie tego morza przez dzieci Izraela. Przecież gdyby morze się rozdzieliło, a Dzieci Izraela pozostałyby na lądzie, to cud byłby farsą. Faraon zmusił Izrael do opuszczenia Egiptu na zawsze, właśnie przez to, że próbował uniemożliwić im wyjście.

                Jako żydowski rodzic jestem w ciągłym niepokoju, czy robię wystarczająco dużo, aby wychować dobre żydowskie dzieci. Co mam zrobić, gdy moje dzieci nie zrobią tego, co mówi Tora? Jeśli spróbuję zmusić je do bycia dobrymi Żydami, będę tylko kolejnym tyranem w naszej długiej historii tyranów. Zmuszanie moich dzieci do przestrzegania naszej tradycji z pewnością spowoduje, że ją odrzucą. Tylko wtedy, gdy uczynimy naszą tradycję wyrazem naszej miłości do dzieci, znajdą one zdolność do przyjęcia jej samodzielnie.

Szabat Szalom!

 Z miłością,

Yehoshua

Bnei Menasze imigranci z Indii

Bnei Menasze imigranci z Indii

Pomimo wielu wyzwań, mieliśmy szczęście i z Bożą pomocą udało nam się sprowadzić ponad 700 osób Bnei Menashe z Indii do Izraela między grudniem 2020 a grudniem 2021. Ci nowi olim (imigranci) spędzili kilka pierwszych miesięcy w Izraelu w naszych centrach absorpcyjnych, po czym zostali przyjęci w miasteczku Nof Hagalil na północy.

Od tego dzięki wielu inicjatywom udało się nam dostarczyć dla nich ubrania, prezenty i zabawki dla i w ten sposób ułatwić  im drogę do nowego życia w Izraelu.

Jedną z takich inicjatyw jest w całości projekt Tamary Okun z Neve Daniel. Tamara prowadzi “gemach”, czyli żydowską agencję recyklingu. Tamara zbiera podarowaną, używaną odzież w dobrym  stanie. Przejrzała swoje zbiory, wybrała odpowiednie rzeczy i zrobiła zorganizowane paczki z wyraźnie zaznaczonym rozmiarem i płcią. Robi to dla dziesiątek dzieci, a następnie dostarcza rzeczy do naszych biur. Następnie dowozimy ubrania do rodzin naszych nowych emigrantów Bnei Menasze w Nof ha-Galil.

Co za wspaniały projekt!

Bar micwa chłopca z Peru

Bar micwa chłopca z Peru

Cieszymy się, że możemy pracować z Żydami z Tarapoto w Peru, którzy pochodzą z Amazonii. Niedawno świętowaliśmy bar micwę Barucha Ben-Shachara Péreza, który skończył trzynaście lat i jest teraz uważany, zgodnie z halachą (prawem żydowskim), za odpowiedzialnego za swoje czyny. I świętowaliśmy to w Izraelu!

Rodzina podzieliła się swoimi wrażeniami: Chociaż prawdą jest, że każdy dzień jest dla nas dniem wielkiego błogosławieństwa i dziękujemy Bogu za wszystko, jednak dzień bar micwy jest dla nas bardzo szczególny, ponieważ wyznacza nowy rozdział w życiu naszego syna i czujemy się szczęśliwi, że mogliśmy go świętować jako obywatele Izraela po naszej konwersji i długim czasie tęsknoty za byciem w ziemi Izraela.

Jako Żydzi, przyszłość życia jest konfrontowana w teraźniejszości z decyzjami, które obejmują przyszłość … nasza przyszłość przygotowuje nas w przedpokoju, abyśmy mogli wejść do Pokoju (świata, który nadejdzie).

Każdemu etapowi życia w ramach naszej żydowskiej tożsamości zawsze będzie towarzyszyć tęsknota za ciągłością życia przez kolejne pokolenia.

Wuj chłopca dodał: “Chcę podkreślić, że mój drogi bratanek, Baruch Ben Shachar, jest młodym człowiekiem o wyjątkowych cnotach, młodym człowiekiem, który odzwierciedla pragnienie bycia lepszym każdego dnia w świecie Tory.”

HISTORIA CHAYI: ODKRYWANIE MOICH KORZENI

HISTORIA CHAYI: ODKRYWANIE MOICH KORZENI

Gdzie naprawdę należę

Wiele osób pyta mnie, dlaczego wyemigrowałam do Izraela… Skoro pochodzę z pięknego kraju i miałam wszystko, czego potrzebowałam, co skłoniło mnie do podjęcia tej ważnej decyzji? Na co zazwyczaj odpowiadam z wielkim uśmiechem: “Krótko mówiąc, nie ma takiego miejsca jak Izrael!”.

Mam teraz 30 lat. Urodziłam się i wychowałam w Puebla, mieście położonym obok Mexico City.

Mój ojciec jest chrześcijaninem, a moja matka nie. Moi rodzice rozwiedli się, gdy byłam małym dzieckiem. Przez większość mojego dzieciństwa byłam blisko z rodziną ojca.

Kiedy miałam piętnaście lat, zaczęłam spędzać więcej czasu z rodziną mojej matki. Różnili się od rodzin w okolicy. Nie pracowali w soboty. Nie chodzili do kościoła.  

Moja mama zawsze uczyła mnie, że jest tylko jeden Bóg. Uczyła mnie wiary i zachęcała mnie i moje rodzeństwo do czytania Tanachu, którego nauczyła się będąc wychowywaną przez wujków, ponieważ jej matka zmarła, gdy miała cztery lata.

Nazwisko mojej prababci brzmiało Valencia. Przybyła do Meksyku z Walencji w Hiszpanii. Wierzymy, że była Żydówką. Nie mamy jednak żadnego dokumentu, który mógłby to udowodnić. Nie ma zapisów narodzin żadnego z jej dzieci, gdziekolwiek. Zamiast dokumentów mamy tylko opowieści, które słyszeliśmy dorastając, i niezaprzeczalny fakt, że rodzina mojej matki najwyraźniej zawsze zachowywała żydowską wiarę. Nigdy jednak nie wyjaśniła, dlaczego i skąd wziął się ten system wierzeń. Nigdy nie nazywała tego judaizmem, ale wierzymy, że urodziła się Żydówką.

Przestrzegali pewnych zwyczajów, takich jak noszenie skromnych ubrań, a kobiety nosiły tylko spódnice; nietypowo dla świeckiego środowiska obchodzili Szabat w soboty, w przeciwieństwie do większości innych ludzi. Mieli specjalny garnek na mleko i surowo zabraniano im spożywania wieprzowiny i owoców morza.

Wszyscy chodziliśmy do szkoły z chrześcijańskimi dziećmi, a ona dawała nam jasno do zrozumienia, że choć powinniśmy szanować ich i ich wiarę, to jesteśmy inni.

Kiedy byłam dzieckiem, a moi przyjaciele lub rodzina ojca organizowali imprezy w swoich kościołach, mama zawsze wahała się, czy mnie na nie puścić. Mówiła: “Lepiej, żebyś nie szeła”. Ale nigdy nie rozumiałam dlaczego. Chodziłam, bo chciałam być tam dla moich przyjaciół i mojej społeczności, ale wiedziałam, że nigdy nie byłam tam z powodu przestrzegania wiary chrześcijańskiej.

W Puebla nie było społeczności żydowskiej.

Wiedziałam, że czuję się inaczej, ale nigdy nie widziałam społeczności żydowskiej, żeby wiedzieć, gdzie naprawdę przynależę.

Wybór nowego życia

Kiedy miałam osiemnaście lat, mój rabin złożył mi propozycję. Powiedział, że mogę przyjechać do Izraela i uczęszczać do Midraszy, szkoły religijnej dla dziewcząt. Chciał, żebym przyjechała do Izraela i zobaczyła, czy mi się tam podoba. Chciał, żebym zobaczyła, czy naprawdę chcę być Żydówką.

W tamtym czasie, choć wiedziałam, że moja dalsza rodzina przechodziła przez ten proces i planowała aliję, sama nie byłam tego pewien. Docierało do mnie, kim naprawdę jestem i skąd naprawdę pochodzę. Pytanie brzmiało: czy chcę się zaangażować w tę tożsamość?

Mogłam po prostu wybrać bycie Noahidem. Mogłam wierzyć w jednego Boga, przestrzegać siedem micw bnei Noach i wieść dobre życie.

Bałam się. Bałam się zostawić za sobą wszystko, co znałam. Uczyłam się nowych rzeczy i rozważałam, co one oznaczają. Próbowałam zrozumieć, co to znaczy przestrzegać wszystkich micwot. Odczuwałam ekstremalna zmianę. Można wierzyć w jakąś wiarę, ale styl życia był zupełnie inny. Nigdy nie spędzałam czasu w społeczności żydowskiej. To wszystko wydawało się takie obce…

W końcu zdecydowałam się żyć do końca życia jako Żydówka.

Dokonałam pełnej konwersji tutaj w Izraelu.

Siedziałam z siedmioma rabinami z Bnei Brak. Mój rabin był ze mną i pomagał mi tłumaczyć.

Bardzo się bałam. Nie mówiłam po hebrajsku. Zadawali mi pytania o święta, koszer, Szabat i 13 zasad wiary.

Znałam wszystkie odpowiedzi i zdałam egzamin.

Mikwa była bardzo ładna. To było szczególne doświadczenie. Choć minęło już jedenaście lat, pamiętam, że płakałam.

Miałam potem mieszane uczucia, ale w końcu wypełniłam swoją misję. Wiedziałam, że od tej pory mogę zacząć żyć i że mogę być tym, kim naprawdę jestem.

Musiałam się ponownie nawrócić. Ta konwersja nie była uznawana przez państwo. Tylko Naczelny Rabinat Izraela może nawracać ludzi, a ich status może być uznany przez państwo. Byłam już Żydówką, ale żeby zrobić aliję czyli imigrację do Izraela, musiałam to zrobić ponowną konwersję już w Naczelnym Rabinacie Izraela. Wiedziałam o tym z wyprzedzeniem, ale dla mojej rodziny było ważne, żebym zrobiła to najpierw przez Beit Din w Bnei Brak.

Poszłam do mykwy jeszcze raz. Konwersja została uznana za “L’chumrah”. Po kilku tygodniach od mojej pierwszej konwersji, poszliśmy do Beit Din, a następnego dnia do mykwy.

Mój proces został wreszcie zakończony. 

Byłam tak podekscytowana, że mogłam zacząć nowe życie”.

Shavei Israel

Pewnego dnia zadzwonił do mnie ktoś z Shavei Israel z pytaniem, czy nie chciałabym dla nich pracować. Zawsze chciałam pracować w związku z Aliją oraz z nowymi imigrantami. Byłam już szczęśliwa tam, gdzie byłam, awansowałam tam, gdzie byłam, ale moją pasją było pomaganie olim (nowym imigrantom) i dzielenie się moim doświadczeniem.

Odbyłam trzy rozmowy kwalifikacyjne, było siedmiu kandydatów.

Wybrali mnie

Więc teraz pracuję z ich konwersyjnymi ulpanami. Pracuję z ludźmi, którzy przyjeżdżają tutaj nie tylko z krajów hiszpańsko- i portugalskojęzycznych, ale także z ludźmi, którzy chcą dokonać aliji z całego świata. Zajmuję się ich sprawami i pomagam w kwestiach biurokratycznych. Ponieważ sama to robiłam i wiem dokładnie, jak to wygląda, wiem, jak im pomóc i jak ich pokierować.

W tym roku, miałam więcej członków rodziny, którzy przyjechali do Izraela z Meksyku. To ja, poprzez Shavei Israel, zarządzałam tym procesem dla nich.

To było takie trudne. Proces biurokratyczny jest tak trudny. Nie zawsze masz odpowiedzi, kiedy ich potrzebujesz, musisz czekać, aż komisja podejmie decyzję. Musieli czekać sześć miesięcy, żeby dowiedzieć się, czy mogą się nawrócić, czy nie.

Pomogłam im przetłumaczyć dokumenty i uzyskać rekomendacje. Zebrałam kopie teudat zehut (Izraelskich dokumentów tożsamości) wszystkich członków naszej rodziny tutaj, aby pomóc zarekomendować ich przed komisją. Czasami komisja mówi “nie”. Nie uważają, że kandydat pasuje do procesu.

Rozumiem, dlaczego wszyscy nie mogą być przyjęci, choć jest to trudne. Widziałam przypadki, kiedy ludzie prosili o konwersję, bo chcieli tu przyjechać z innych powodów. Nie chcą pozostać przy religii, albo chcą przyjechać do Izraela, aby założyć firmę. Nie wszyscy robią to z zamierzonego powodu, czyli chęci bycia Żydem.

Ale tym razem powiedzieli “tak” i wierzę, że wsparcie i orędownictwo naszej rodziny pomogło w tej decyzji.

Dzięki Bogu, dokonali już konwersji. Wkrótce zrobią aliję.

Teraz mam rodzinę mieszkającą w Be’er Sheva, Aszdod, Aszkelonie i Jerozolimie. Mamy tu teraz ponad trzydziestu członków rodziny. Wujkowie, ciotki, kuzyni; całe rodziny biorą śluby, rodzą dzieci i rozwijają się tutaj.

To niesamowite, że mogę być częścią tego nowego rozdziału w historii mojej rodziny.

To są fragmenty Opowieści Chayi: Discovering My Roots – rozdziału z nowej książki “Layers: Personal Narratives of Struggle, Resilience, and Growth From Jewish Women”, wydanej przez Toby Press, napisanej przez Shirę Lankin Sheps z The Layers Project Magazine.

 Chaya pracuje w Shavei Israel jako dyrektorka departamentów Bnei Anousim i Hidden Jews of Poland oraz Centrum Ma’Ani.

 Przeczytaj resztę historii Chayi i wiele innych w tej wyjątkowej książce.

 Aby zakupić książkę w USA, Kanadzie i na całym świecie, kliknij tutaj: https://korenpub.com/products/the-layers-project

Aby zakupić egzemplarz z Izraela kliknij tutaj: https://korenpub.co.il/products/layers

 Użyj kodu ‘Shavei’, aby uzyskać 10% zniżki!